There is a crack in everything. That's how the light gets in.

Verliesbegeleiding voor jongeren

Voelen dat je kan.

Maar niet wil.

Willen dat je voelt.

Maar niet kan.

Voelen dat je wil.

Maar niet kan.

Willen dat je kan.

Maar niet voelt.

Willen dat je wil.

Maar niet kan.

Hallo

als je hier terecht bent gekomen, wil dat waarschijnlijk zeggen dat jij, of iemand die belangrijk voor je is, te maken heeft gehad met één of andere moeilijke en pijnlijke gebeurtenis. Verlies dient zich in vele vormen aan en dringt zich op een heel overweldigende manier op in je leven. Het overkomt je en je hebt er geen controle over.

Het maakt dat je plots heel anders naar de dingen, je vrienden en familie, het leven en jezelf kijkt. De illusie van oneindigheid ben jij al heel vroeg kwijt. Je voelt in elke vezel hoe kwetsbaar we eigenlijk zijn en hoe eindig alles is. Soms begrijpen je vriend(inn)en niet zo goed waarom je plots anders lijkt te doen of te zijn. Het is nu toch al even geleden allemaal? De zaken waar zij zich bezig mee houden of druk om maken, lijken in jouw ogen misschien plots heel banaal en onbelangrijk. Je voelt je misschien niet begrepen en eenzaam. Het is vermoeiend om je steeds sterk te moeten blijven voordoen.

Verlies brengt je aan het wankelen, het definitieve ervan kan je adem afsnijden. 'Voor altijd voorbij of kwijt' is verpletterend om te vatten. Liefst wil je er hard van wegrennen en het diep wegstoppen.

Toch wil ik je zeggen dat verlies een heel wezenlijk deel van het leven is, en dat het verdriet trachten te slim af te zijn, helaas geen optie is. 

Rot hé. :-( 

Rouwen is kruipen door de woestijn. Het doet pijn en maakt je woest. Je wil dit helemaal niet! Het kan je enorm droevig doen voelen of depressief. Woest op alles en iedereen. Of je lijkt helemaal niets meer te kunnen voelen. Al die gevoelens zijn menselijk en normaal. Ze horen bij de levenservaring. Ze horen bij je rouwproces. Al lijkt het wel dat we dat allemaal een beetje vergeten zijn als je inlogt op sociale media, waar het soms wel één grote geluksshow lijkt.

Rouwen vraagt tijd en ruimte. Je begint na te denken over de dingen. Je stelt heel wat in vraag. Je groeit als mens. De nieuwe realiteit wordt stilaan een deel van wie je bent, zonder dat je hoeft te vergeten hoe het ooit was. Je leert jezelf opnieuw te definiëren na dit verlies.  

Wanneer je voor jezelf erkenning en betekenis kan geven aan het verlies dat je overkomen is, kunnen we samen zoeken hoe we wat of wie je verloren bent, toch op een andere manier misschien kan leren 'vasthouden', moest je dat willen. 

Soms kan je echter net heel bewust kiezen om iets pijnlijk in de ogen te kijken en het je niet meer te laten bepalen. Je herschrijft als het ware je eigen levensverhaal. Ook dat kan helend werken. 

Misschien heb je tot nu toe naar manieren gezocht om met je moeilijke emoties om te gaan en weet je vanbinnen wel dat deze niet zo constructief of goed voor je waren (onderdrukken van gevoelens of ontkennen wat gebeurd is, vluchten in middelengebruik of andere zaken, jezelf verwonden...) Leren op een constructieve en gezonde manier omgaan met lastige emoties is dan een belangrijke uitdaging.

Zo kan je uiteindelijk verder en krijgt het leven ook weer glans op momenten. 

Voel je je onzeker om deze weg te bewandelen? 

Je hoeft het niet alleen te doen. Graag ga ik samen met jou mee op weg en zoeken we naar manieren en taal om jouw rouwproces vorm te geven. Manieren waar jij je goed bij voelt en die voor jou werken.

Net zoals een gewone tuin, is de Sterrentuin een plek waar je op bezoek komt, tijdelijk kan vertoeven, wandelen, stil zitten of in gesprek gaan. Even bewust stilstaan bij wat er is, wat was en wat nog kan komen. En dan vertrek je weer.

Om zo telkens opnieuw, met vallen en opstaan, je weg in de wereld verder te zetten.

Weet dat je welkom bent. 

Mail gerust : desterrentuin@gmail.com